Serial Postman

De afgelopen week kregen we de post van de buren. Zes enveloppen en een tijdschrift. Toen ik het stapeltje ’s avonds bij de buurman ging afleveren, bleek dat ook hij de post van zijn buren een huis verder had ontvangen.

Van hen had hij begrepen dat ook daar de post van het adres ernaast was bezorgd. Blijkbaar hadden we te maken met een postbode die óf geen huisnummers kon lezen (wat mij onwaarschijnlijk leek) óf een geintje had uitgehaald. Ik ging op onderzoek uit.

Op de laan waar ik woon beslaat de route van de postbode 50 oneven huisnummers. Het eerste is 103, het laatste 201. Ik besloot een steekproef te doen en belde aan bij de huisnummers 119 en 173. Op die adressen bleek inderdaad de post van de huisnummers 117 respectievelijk 171 te zijn bezorgd. Dat kon geen toeval meer zijn.

De postbode leek volgens een mathematische formule te werk te zijn gegaan. Namelijk: “Bezorg de post voor oneven huisnummer N met een waardebereik van 103 tot en met 201 op huisnummer waarde N+2.“ Dit zou op het laatste oneven huisnummer 201 tot een probleem moeten leiden. Want waar zou de post voor dat adres zijn gebleven?

Het zal toch niet waar zijn, dacht ik. Mij verplaatsend in de gedachtenkronkels van de postbode, fietste ik naar het eerste oneven adres van de postroute. Nummer 103. En inderdaad, daar bleek de post van nummer 201 te zijn bezorgd. De cirkel was rond. Het bewijs was geleverd. Er lopen in Nederland wiskundig begaafde postbodes rond met een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis. En een morbide gevoel voor humor.