De Nuanceur

“Ik vind dus, Theodor, en dan spreek ik als zeg maar kritisch intellectueel, dat je met dat gepolariseer het openbaar debat frustreert. Zo’n houding legt onnodig de nadruk op tegenstellingen. Het zet groepen en standpunten tegenover elkaar. En die discussie, waar we het met zijn allen toch van moeten hebben, wordt dan – laten we eerlijk zijn – een ordinair potje straatvechten. Daar pas ik voor. Van dat neo-Platonisme, van dat zwart-wit-denken moeten we af. Het gaat om uiteindelijk om de nuance. Zwart is nooit helemaal zwart en wit nooit echt wit. En daar tussenin zitten ook nog eens allerlei grijstinten. Die – let even op – nauwelijks aan bod komen. Daaraan zie je dat die zogenaamde werkelijkheid veelsoortig is en veelkleurig. Juist díe sociale realiteit, daar herken ik me in. En als je veel leest, zoals ik, dan kan je ook niet anders. Het zit allemaal heel fijnaderig in elkaar. En het luistert nauw. Daarom ben ik voor de nuance. Want dat vergeten we te vaak. De maatschappij is onze publieke ruimte. De directe discussie is ons handelingsperspectief. En dat doen we samen. En om dat debat constructief te kunnen voeren, moet je het eens zijn. Ik zeg het zoals het is. Pak het nou eens vanuit de nuance op. Want dan zit je dicht bij elkaar en heb je pas een echte discussie.”